Restami sempre vicino
Vincenzo Calafiore
22 Agosto 2026 Udine -FVG-ITALY
“ Ti chiedo di non dimenticarti più di me.
Non so dove ti trovi adesso, se starai pensando
non a me, ma ai giorni nostri.
Spero sia un posto dove si vive bene. Un posto vicino al mare.
Dove la luce risplende, è che non so spiegare come mi sento….
Cerco un dolore, un altrove, un cuore che ti rassomigli,
e non lo so trovare. E se vuoi venirmi a cercare, mi troverai qui
a respirare il mio silenzio, ad aggrapparmi a ogni sogno
che mi hai cucito addosso come un vestito.
A quegli occhi che mi hai lasciato dentro.”
VINCENZO CALAFIORE
Oggi è un giorno “ NO “ uno di quei giorni che finisca presto e da dimenticare. Come tanti ormai polverizzati.
In realtà non è un giorno -no- come gli altri, è diverso, sono qui ad una scrivania con una stilografica in mano a fare “ scarabocchi “ su un candido foglio bianco, ad aspettare che passino silenziosamente le ore per andare a dormire e sognare nella speranza domani di svegliarmi diverso, più sereno come il mare di sera,
Non aspetto che qualcuno si affacci nella mia vita e mi chieda: Ciao.. che fai qui tutto solo, posso rimanere con te?
No questo non accadrà mai, tutti santi protettori del proprio metroquadrato, tutti spermatozoi racchiusi in una bolla di sperma, a difendersi... da cosa poi?!
No non aspetto che qualcuno venga a salvarmi o che accada qualcosa di bello, nessun miracolo; spero solo che cambi il vento, un vento che mi sollevi e mi butti giù da una nuvola su un infinito da scoprire!
Se si potessero in qualche maniera catturare come farfalle certi momenti, e chiuderli in una scatola di cartone e lasciarli lì sulla mia scrivania; immagina quanto sarebbe bello aprire quella scatola e sentirsi catapultato in una situazione, in quell'emozione... che da tempo, da molto tempo si aspetta e sentirla sulla pelle come se tutto stesse accadendo in quell'istante.
Annoto le parole che mi vengono in mente per evitare di perderle, non ricordarle più, immagina quanto sarebbe bello... Come non ricordo quel bellissimo verbo: Amare!
Ti Amo! Non so più da quanti lustri non lo pronuncio più davanti a due occhioni neri! Vorrei urlarlo e invece mi ritrovo in completo silenzio, da solo, con gli occhi lucidi che guardano fisso lo schermo ma dai quali non scende nessuna lacrima. Vorrei, vorrei...... troppe cose... E invece mi ritrovo qua, a scrivere parole inutili che non leggerà nessuno, che non riescono nemmeno lontanamente a descrivere tutto quello che vorrei dire. Vorrei troppe cose, tutte troppo grandi, che nemmeno riesco ad immaginare, a descrivere, che nemmeno so. Le cose belle poche in verità si confondono con quelle brutte, i confini sono così sottili e mi trovo a vivere in una bolla senza tempo. Vorrei solo che tutto smettesse per un po' e rimanere solo nel mio silenzio.
Sogno sempre di te. Sogno che ci sei ancora ad ogni mio risveglio, in quei luoghi ove mi perdo. Mi capita spesso. Come se il vento della vita mi spingesse a te nei tuoi ovunque e di notte sulla scia di un sogno.
Poi con le prime luci dell'alba sali sul carro di Aurora e te ne vai via; io rimango a riavvolgere i fili che a me ti hanno portata, riavvolgo tutto quello che ci siamo detti fino alla prossima notte. Rimangono nella mia mente i tuoi occhi freschi, dolci … e non ho più paura di rimanere solo.
Se solo tu sapessi quanto mi è stato difficile, e quanto tempo ci è voluto per avere il mio universo di serenità e felicità. Capiresti la mia solitudine, sono poche, pochissime le persone che possono entrare nella mia vita, tu c'eri già da quando è cominciata!
Un giorno mi incontrerai e parlando scoprirai che tu fai da sempre gli stessi sogni miei, fai uso delle stesse parole come fossero remi per navigare nei mari dell'infinito che amiamo. Tutti i tuoi “ perchè “ riceveranno le risposte che da tempo cerchi, tutto accadrà così come nei sogni !
Tu restami vicino sempre!
Vorrei incontrarti a metà strada, in una pozzanghera, e ritrovarci a guardare i nostri visi dentro un bacio e come bambini saltarci dentro, allo stesso modo come quando tenendoci per mano saltiamo dentro le nuvole... quanto vorrei tenerti per mano!
Tu restami nel sogno,
nel palmo delle mani
dentro la pozzanghera di una lacrima
dentro un ricordo
dentro l'anima!
Se potessi darti ancora una vita, qualunque vita, mi piacerebbe dartela, mi piacerebbe darti la capacità di vedere l'altrove che cerchiamo, attraverso i miei occhi. Solo allora ti renderesti conto di quanto io ti abbia amato, provare quel sottile dolore che da l'emozione.
La mia emozione sei tu! Restami vicino sempre!
Siempre quédate cerca de mí
Vincenzo Calafiore
22 de agosto de 2026 Udine - FVG-ITALIA
"Te pido que nunca me olvides.
No sé dónde estás ahora, si piensas
no en mí, sino en el presente.
Espero que sea un lugar donde la vida sea buena. Un lugar cerca del mar.
Donde brille la luz, es solo que no puedo explicar lo que siento...
Busco un dolor, en otro lugar, un corazón que se parezca al tuyo,
y no lo encuentro. Y si quieres venir a buscarme, me encontrarás aquí
respirando mi silencio, aferrándome a cada sueño
que cosiste en mí como un vestido.
A esos ojos que dejaste dentro de mí."
VINCENZO CALAFIORE
Hoy es un día de "NO", uno de esos días que pronto terminarán y serán olvidados. Como tantos otros ahora pulverizados.
En realidad, no es un día cualquiera, no, es diferente. Estoy aquí, en un escritorio, con una pluma estilográfica en la mano, garabateando en una hoja en blanco, esperando a que las horas pasen en silencio antes de dormirme y soñar con la esperanza de despertar mañana diferente, más sereno como el mar por la noche.
No espero a que alguien aparezca en mi vida y me pregunte: «Hola... ¿qué haces aquí solo? ¿Puedo quedarme contigo?».
No, eso nunca sucederá, todos los santos protegiendo su propio metro cuadrado, todos los espermatozoides encerrados en una burbuja de esperma, defendiéndose... ¿de qué, de todos modos?
No, no espero a que alguien venga a salvarme ni a que ocurra algo bueno, ningún milagro; solo espero que cambie el viento, un viento que me eleve y me arroje desde una nube a un infinito que espera ser descubierto.
Si tan solo ciertos momentos pudieran capturarse como mariposas, encerrados en una caja de cartón y dejados allí, en mi escritorio; Imagina lo maravilloso que sería abrir esa caja y sentirte catapultado a una situación, a esa emoción... que has estado esperando tanto tiempo, tanto tiempo, y sentirla en tu piel como si todo estuviera sucediendo en ese momento.
Escribo las palabras que me vienen a la mente para no perderlas, para no olvidarlas. Imagina lo maravilloso que sería... Cómo no recuerdo ese hermoso verbo: ¡Amar!
¡Te amo! ¡No sé cuántos años han pasado desde la última vez que te lo dije frente a esos grandes ojos negros! Quisiera gritarlo, pero en cambio me encuentro en completo silencio, solo, con los ojos llorosos mirando la pantalla pero sin que caigan lágrimas. Deseo, deseo... demasiadas cosas... Y en cambio me encuentro aquí, escribiendo palabras inútiles que nadie leerá, que ni siquiera pueden empezar a describir todo lo que quisiera decir. Deseo demasiadas cosas, todas demasiado grandes, que ni siquiera puedo imaginar, describir o siquiera conocer. Las pocas cosas buenas, en verdad, se mezclan con las malas; Las líneas son tan finas, y me encuentro viviendo en una burbuja atemporal. Ojalá todo se detuviera un momento y pudiera estar sola en mi silencio.
Siempre sueño contigo. Sueño que sigues ahí cada vez que despierto, en esos lugares donde me pierdo. Me pasa a menudo. Como si el viento de la vida me empujara hacia ti, a todas partes, y por la noche, tras un sueño.
Luego, con la primera luz del alba, subes al carro de Aurora y te vas; me quedo atrás para desenrollar los hilos que te trajeron hasta mí, rebobino todo lo que dijimos hasta la noche siguiente. Tus ojos frescos y dulces permanecen en mi mente... y ya no tengo miedo a la soledad.
Si supieras lo difícil que fue para mí, y cuánto tiempo me llevó tener mi propio universo de serenidad y felicidad. Entenderías mi soledad. Hay pocas, muy pocas personas que pueden entrar en mi vida; ¡tú ya estabas ahí desde el principio!
Un día me conocerás, y mientras hablamos, descubrirás que siempre has tenido los mismos sueños que yo, usando las mismas palabras como si fueran remos para navegar los mares infinitos que amamos. Todos tus "por qué" recibirán las respuestas que tanto has buscado, ¡todo sucederá como en los sueños!
¡Tú, quédate siempre cerca de mí!
Me gustaría encontrarnos a mitad de camino, en un charco, y vernos mirándonos a los ojos en un beso y saltando a él como niños, como cuando, tomados de la mano, saltamos a las nubes... ¡Cómo me gustaría tomar tu mano!
Te quedas en mi sueño,
en la palma de mis manos,
en el charco de una lágrima,
en un recuerdo,
en mi alma.
Si pudiera darte otra vida, cualquier vida, me gustaría dártela, me gustaría darte la capacidad de ver ese otro lugar que buscamos, a través de mis ojos. Solo entonces te darías cuenta de cuánto te amé, sentirías ese sutil dolor que da esa emoción.
¡Mi emoción eres tú! ¡Quédate siempre cerca de mí!
Να μείνεις πάντα κοντά μου
Βιντσέντζο Καλαφιόρε
22 Αυγούστου 2026 Ούντινε - FVG-ΙΤΑΛΙΑ
"Σου ζητώ να μην με ξεχάσεις ποτέ ξανά.
Δεν ξέρω πού βρίσκεσαι τώρα, αν σκέφτεσαι
όχι εμένα, αλλά το παρόν.
Ελπίζω να είναι ένα μέρος όπου η ζωή είναι καλή. Ένα μέρος κοντά στη θάλασσα.
Όπου το φως λάμπει, απλώς δεν μπορώ να εξηγήσω πώς νιώθω...
Ψάχνω για έναν πόνο, κάπου αλλού, μια καρδιά που σου μοιάζει,
και δεν μπορώ να τη βρω. Και αν θέλεις να έρθεις να με ψάξεις, θα με βρεις εδώ
να αναπνέω τη σιωπή μου, να προσκολλώμαι σε κάθε όνειρο
που μου έραψες σαν φόρεμα.
Σε αυτά τα μάτια που άφησες μέσα μου."
ΒΙΝΤΣΕΝΖΟ ΚΑΛΑΦΙΟΡΕ
Σήμερα είναι μια μέρα "ΟΧΙ", μια από εκείνες τις μέρες που θα τελειώσουν σύντομα και θα ξεχαστούν. Όπως τόσες πολλές τώρα κονιορτοποιημένες.
Στην πραγματικότητα, δεν είναι μια μέρα—όχι—σαν όλες τις άλλες, είναι διαφορετική. Είμαι εδώ σε ένα γραφείο με ένα στυλό στο χέρι, γράφω σε ένα λευκό φύλλο χαρτί, περιμένω να περάσουν σιωπηλά οι ώρες πριν κοιμηθώ και ονειρεύομαι με την ελπίδα να ξυπνήσω διαφορετικά αύριο, πιο γαλήνια σαν τη θάλασσα το βράδυ.
Δεν περιμένω να εμφανιστεί κάποιος στη ζωή μου και να με ρωτήσει: Γεια... τι κάνεις εδώ μόνος σου, μπορώ να μείνω μαζί σου;
Όχι, αυτό δεν θα συμβεί ποτέ, όλοι οι άγιοι προστατεύουν το τετραγωνικό τους μέτρο, όλα τα σπερματοζωάρια κλεισμένα σε μια φούσκα σπερματοζωαρίων, αμύνονται... από τι, τέλος πάντων;!
Όχι, δεν περιμένω κάποιον να έρθει και να με σώσει ή να συμβεί κάτι καλό, κανένα θαύμα. Ελπίζω μόνο να αλλάξει ο άνεμος, ένας άνεμος που με σηκώνει και με πετάει κάτω από ένα σύννεφο σε ένα άπειρο που περιμένει να ανακαλυφθεί!
Μακάρι ορισμένες στιγμές να μπορούσαν με κάποιο τρόπο να απαθανατιστούν σαν πεταλούδες, να κλειδωθούν σε ένα χαρτόκουτο και να αφεθούν εκεί στο γραφείο μου. Φανταστείτε πόσο υπέροχο θα ήταν να ανοίξετε αυτό το κουτί και να νιώσετε να εκτοξεύεστε σε μια κατάσταση, σε αυτό το συναίσθημα... που περιμένατε τόσο καιρό, τόσο καιρό, και να το νιώσετε στο δέρμα σας σαν να συνέβαιναν όλα εκείνη τη στιγμή.
Γράφω τις λέξεις που μου έρχονται στο μυαλό για να μην τις χάσω, να τις ξεχάσω. Φανταστείτε πόσο υπέροχο θα ήταν... Πώς δεν θυμάμαι αυτό το όμορφο ρήμα: Να αγαπώ!
Σ' αγαπώ! Δεν ξέρω πόσα χρόνια έχουν περάσει από τότε που το είπα τελευταία φορά μπροστά σε αυτά τα μεγάλα μαύρα μάτια! Θα ήθελα να το φωνάξω, αλλά αντίθετα βρίσκομαι σε απόλυτη σιωπή, μόνη, με δακρυσμένα μάτια να κοιτάζουν την οθόνη αλλά χωρίς δάκρυα. Εύχομαι, εύχομαι... πάρα πολλά πράγματα... Και αντίθετα βρίσκομαι εδώ, να γράφω άχρηστες λέξεις που κανείς δεν θα διαβάσει, που δεν μπορούν καν να περιγράψουν όλα όσα θα ήθελα να πω. Εύχομαι πάρα πολλά πράγματα, όλα πολύ μεγάλα, που δεν μπορώ καν να φανταστώ, να περιγράψω ή ακόμα και να ξέρω. Τα λίγα καλά πράγματα, στην πραγματικότητα, αναμειγνύονται με τα κακά. Οι γραμμές είναι τόσο λεπτές και βρίσκω τον εαυτό μου να ζω σε μια άχρονη φούσκα. Εύχομαι απλώς να σταματούσαν όλα για λίγο και να μπορούσα να είμαι μόνη στη σιωπή μου.
Πάντα σε ονειρεύομαι. Ονειρεύομαι ότι είσαι ακόμα εκεί κάθε φορά που ξυπνάω, σε εκείνα τα μέρη όπου χάνομαι. Μου συμβαίνει συχνά. Σαν να με σπρώχνει ο άνεμος της ζωής σε εσένα, παντού, και τη νύχτα στον απόηχο ενός ονείρου.
Έπειτα, με το πρώτο φως της αυγής, ανεβαίνεις στο άρμα της Αουρόρας και φεύγεις. Μένω πίσω για να ξανατυλίξω τα νήματα που σε έφεραν σε μένα, ξανατυλίγω όλα όσα είπαμε μέχρι την επόμενη νύχτα. Τα φρέσκα, γλυκά σου μάτια παραμένουν στο μυαλό μου... και δεν φοβάμαι πια να είμαι μόνη.
Μακάρι να ήξερες πόσο δύσκολο ήταν για μένα και πόσο καιρό μου πήρε να αποκτήσω το δικό μου σύμπαν γαλήνης και ευτυχίας. Θα καταλάβαινες τη μοναξιά μου. Υπάρχουν λίγοι, πολύ λίγοι άνθρωποι που μπορούν να μπουν στη ζωή μου. ήσουν ήδη εκεί από την αρχή!
Μια μέρα θα με συναντήσεις, και καθώς μιλάμε, θα ανακαλύψεις ότι πάντα έβλεπες τα ίδια όνειρα με εμένα, χρησιμοποιώντας τις ίδιες λέξεις σαν να ήταν κουπιά για να πλοηγηθείς στις θάλασσες του απείρου που αγαπάμε. Όλα τα «γιατί» σου θα λάβουν τις απαντήσεις που αναζητούσες εδώ και καιρό, όλα θα συμβούν όπως στα όνειρα!
Εσύ, να μείνεις πάντα κοντά μου!
Θα ήθελα να σε συναντήσω στα μισά του δρόμου, σε μια λακκούβα, και να βρεθούμε να κοιτάμε τα πρόσωπα ο ένας του άλλου σε ένα φιλί και να πηδάμε μέσα σε αυτό σαν παιδιά, όπως ακριβώς όταν, κρατώντας τα χέρια, πηδάμε στα σύννεφα... πώς θα ήθελα να κρατήσω το χέρι σου!
Μείνε στο όνειρό μου,
στην παλάμη των χεριών μου
στη λακκούβα ενός δακρύου
σε μια ανάμνηση
στην ψυχή μου!
Αν μπορούσα να σου δώσω μια άλλη ζωή, οποιαδήποτε ζωή, θα ήθελα να σου την δώσω, θα ήθελα να σου δώσω τη δυνατότητα να δεις το αλλού που αναζητούμε, μέσα από τα μάτια μου. Μόνο τότε θα συνειδητοποιούσες πόσο σε αγαπούσα, θα ένιωθες αυτόν τον ανεπαίσθητο πόνο που δίνει το συναίσθημα.
Το συναίσθημά μου είσαι εσύ! Να είσαι πάντα κοντά μου!
Always stay close to me
Vincenzo Calafiore
August 22, 2026 Udine - FVG-ITALY
"I ask you never to forget me again.
I don't know where you are now, if you're thinking
not of me, but of the present day.
I hope it's a place where life is good. A place near the sea.
Where the light shines, it's just that I can't explain how I feel...
I'm looking for a pain, somewhere else, a heart that resembles you,
and I can't find it. And if you want to come looking for me, you'll find me here
breathing my silence, clinging to every dream
that you sewed onto me like a dress.
To those eyes you left inside me."
VINCENZO CALAFIORE
Today is a "NO" day, one of those days that will end soon and be forgotten. Like so many now pulverized.
In reality, it's not a day—no—like any other, it's different. I'm here at a desk with a fountain pen in my hand, scribbling on a blank sheet of paper, waiting for the hours to silently pass before going to sleep and dreaming in the hope of waking up different tomorrow, more serene like the sea at night.
I'm not waiting for someone to appear in my life and ask: Hi... what are you doing here all alone, can I stay with you?
No, that will never happen, all saints protecting their own square meter, all sperm enclosed in a bubble of sperm, defending themselves... from what, anyway?!
No, I'm not waiting for someone to come and save me or for something good to happen, no miracle; I just hope the wind changes, a wind that lifts me up and throws me down from a cloud onto an infinity waiting to be discovered!
If only certain moments could somehow be captured like butterflies, locked in a cardboard box and left there on my desk; Imagine how wonderful it would be to open that box and feel catapulted into a situation, into that emotion... that you've been waiting for so long, so long, and feel it on your skin as if everything were happening in that moment.
I write down the words that come to mind to avoid losing them, forgetting them. Imagine how wonderful it would be... How I don't remember that beautiful verb: To love!
I love you! I don't know how many years it's been since I last said it in front of those big black eyes! I'd like to shout it out, but instead I find myself in complete silence, alone, with teary eyes staring at the screen but no tears falling. I wish, I wish... too many things... And instead I find myself here, writing useless words that no one will read, that can't even begin to describe everything I'd like to say. I wish for too many things, all too big, that I can't even imagine, describe, or even know. The few good things, in truth, blend in with the bad; the lines are so thin, and I find myself living in a timeless bubble. I just wish everything would stop for a while and I could be alone in my silence.
I always dream of you. I dream that you're still there every time I wake up, in those places where I get lost. It happens to me often. As if the wind of life were pushing me to you, everywhere, and at night in the wake of a dream.
Then with the first light of dawn, you climb aboard Aurora's chariot and leave; I stay behind to rewind the threads that brought you to me, I rewind everything we said until the next night. Your fresh, sweet eyes remain in my mind... and I'm no longer afraid of being alone.
If only you knew how difficult it was for me, and how long it took to have my own universe of serenity and happiness. You would understand my loneliness. There are few, very few people who can enter my life; you were already there from the beginning!
One day you'll meet me, and as we talk, you'll discover that you've always had the same dreams as me, using the same words as if they were oars to navigate the seas of infinity we love. All your "whys" will receive the answers you've long sought, everything will happen just as in dreams!
You, always stay close to me!
I'd like to meet you halfway, in a puddle, and find ourselves looking at each other's faces in a kiss and jumping into it like children, just like when, holding hands, we jump into the clouds... how I'd like to hold your hand!
You stay in my dream,
in the palm of my hands
in the puddle of a tear
into a memory
into my soul!
If I could give you another life, any life, I'd like to give it to you, I'd like to give you the ability to see the elsewhere we seek, through my eyes. Only then would you realize how much I loved you, feel that subtle pain that emotion gives.
My emotion is you! Always stay close to me!
