Ti verrò a prendere di notte
con le mie mani e sarò
quel sogno che non ti aspettavi,
sarò quella carezza che non hai avuto,
quel bacio, quel sorriso.
Sarò quell'uragano che ti porti dentro,
quel giorno dimenticato,
quel destino che hai scelto.
Verrò a prenderti,
tra le mie braccia ti porterò lassù
su quella nuvola che certe notti
hai guardato dal tuo letto.
Verrò a prenderti e non torneremo più!
Si baciavano di sguardi i nostri occhi.
E ci siamo ritrovati nel turbinio di quel vento
più che innamorati, è stato come sentirci,
come riconoscersi …. le nostre anime
non si sono più separate.
E qui … in questo scampolo di cielo
raccolgo ciò che rimane, pensa....
sarebbe bastato prendermi per mano!
Vincenzo Calafiore
Vendré a buscarte por la noche
con mis manos y seré
ese sueño que no esperabas,
seré esa caricia que nunca tuviste,
ese beso, esa sonrisa.
Seré ese huracán que llevas dentro,
ese día olvidado,
ese destino que elegiste.
Vendré a buscarte,
en mis brazos te llevaré allá arriba,
en esa nube que mirabas algunas noches,
desde tu cama.
¡Vendré a buscarte y jamás volveremos!
Nuestras miradas se cruzaron.
Y nos encontramos en el torbellino de ese viento,
más que enamorados, era como sentirnos,
como reconocernos... nuestras almas
nunca más se han separado.
Y aquí... en este fragmento de cielo,
reúno lo que queda, pienso...
¡habría bastado con tomar mi mano!
Vincenzo Calafiore
Θα έρθω να σε πάρω το βράδυ
με τα χέρια μου και θα είμαι
εκείνο το όνειρο που δεν περίμενες,
θα είμαι εκείνο το χάδι που δεν είχες ποτέ,
εκείνο το φιλί, αυτό το χαμόγελο.
Θα είμαι αυτός ο τυφώνας που κουβαλάς μέσα σου,
εκείνη η ξεχασμένη μέρα,
εκείνο το πεπρωμένο που επέλεξες.
Θα έρθω να σε πάρω,
στην αγκαλιά μου θα σε κουβαλήσω εκεί πάνω
σε εκείνο το σύννεφο που κοίταξες κάποιες νύχτες
από το κρεβάτι σου.
Θα έρθω να σε πάρω και δεν θα γυρίσουμε ποτέ πίσω!
Τα μάτια μας φιλήθηκαν.
Και βρεθήκαμε στον ανεμοστρόβιλο αυτού του ανέμου
περισσότερο παρά ερωτευμένοι, ήταν σαν να νιώθαμε ο ένας τον άλλον,
σαν να αναγνωρίζαμε ο ένας τον άλλον... οι ψυχές μας
δεν έχουν χωρίσει ποτέ ξανά.
Και εδώ... σε αυτό το κομμάτι ουρανού
Συλλέγω ό,τι έχει απομείνει, σκέφτομαι...
θα ήταν αρκετό να κρατήσω το χέρι μου!
Βιντσέντζο Καλαφιόρε
I'll come and get you at night
with my hands and I'll be
that dream you didn't expect,
I'll be that caress you never had,
that kiss, that smile.
I'll be that hurricane you carry inside you,
that forgotten day,
that destiny you chose.
I'll come and get you,
in my arms I'll carry you up there
on that cloud you looked at some nights
from your bed.
I'll come and get you and we'll never come back!
Our eyes kissed each other.
And we found ourselves in the whirlwind of that wind
more than in love, it was like feeling each other,
like recognizing each other... our souls
have never separated again.
And here... in this fragment of sky
I gather what remains, think...
it would have been enough to hold my hand!
Vincenzo Calafiore
Nessun commento:
Posta un commento