Io, l'imperfetto
Vincenzo Calafiore
1 Luglio 2026 Udine. FVG-ITALY
“ …. sogni arsi di sete,
noi brancoliamo nel buio
e come ciechi inseguiamo l felicità
in ogni suo aspetto, in ogni sua forma, piega! “
Vincenzo Calafiore
Come i pittori sanno cogliere la somiglianza di un soggetto nel volto e nell'espressione degli occhi, poiché lì si manifesta il suo carattere, così anche a me succede di addentrarmi nei miei fatti o negli aspetti, ove si rivela il mio animo, e attraverso di questi rappresentare la mia vita.
Sono stato un tempo argonauta, ho girato quasi una vita, nei mari più lontani, trovando ovunque, grazia e incanto.
Sono stato affascinato dalla'eleganza del vivere, stregato dalla grande bellezza.
Ora, naufragato in questo millennio del cattivo gusto, della violenza, mi pare di vivere dentro un incubo ove il degrado sociale e morale pare sia cosa normale e l'anormale sono certi valori come la cultura e i pregiati cortesia e gentilezza.
Vivere !
Vivere purtroppo una specie di vita, tra le disillusioni e la vergogna della mia impotenza e arresa a un orrendo.
Vivo è ho solo questa vita – una sola -! Vivere e ogni giorno con rigore e con sincerità chiedersi : “ che ci faccio qui – perchè sono qui ? “
Qual'è lo scopo della mia presenza, o il senso, e poi il dove e come ?
Penso che sia di dignità o dignitos esistenza.
Orgoglio nel non aver mai abbassato lo sguardo, di aver guardato sempre negli occhi e oltre, in quell'oltre che sa di immenso dove ancora si intravede una possibile vita diversa, con un tempo sincrono e non asincrono che ancora adesso misura i miei passi.
“ Mai arrendersi mai ! “ è stato il mio salvacondotto ( Il salvacondotto è un documento ufficiale o un permesso di transito che garantisce a una persona la libertà di attraversare, entrare o soggiornare in un luogo senza subire arresti o ritorsioni ) che mi ha permesso di attraversare le terre in cui sono stato.
E sono ora nella condizione di colui che non sa come la vita possa proseguire o come possa farsi raggiungere dalla vita. Se davvero potrò ancora farlo.
In verità è una specie di sogno, né buono, né cattivo … ove tutto accade anche senza il mio volere, con una sequenza drammatica.
Anche nelle più sperdute latitudini di questo sistema si è raggiunti dagli echi della drammaticità di un'esistenza che stenta ad esistere; la visione in questi sogni è quella di una devastazione e disumanizzazione
voluta, cercata e applicata così alla lettera, che fa nascere e alimenta il gran desiderio di fuggire, scappare via da questa avvelenata realtà, e faccio fatica a comprendere questo mondo schiavo!
Si potrebbe pensare all'autanasia, o dal lasciarsi prendere dalla corrente di questo immenso oceano di solitudine e lasciarsi portare via come una bottiglia contenente un messaggio.
Solo che non c'è più mare, ci sono solo bottiglie vuote abbandonate!
Yo, el imperfecto
Vincenzo Calafiore
1 de julio de 2026, Udine, FVG-ITALIA
“…sueños resecos,
vagamos a tientas en la oscuridad,
y como ciegos perseguimos la felicidad,
en cada aspecto, en cada forma, en cada pliegue.”
Vincenzo Calafiore
Así como los pintores capturan la semejanza de un sujeto en el rostro y la expresión de los ojos, porque ahí se revela su carácter, así también yo me encuentro indagando en mis propios hechos o aspectos, donde se revela mi alma, y a través de ellos represento mi vida.
Fui un argonauta, viajé casi toda una vida, por los mares más lejanos, encontrando gracia y encanto por doquier.
Me fascinaba la elegancia de la vida, me hechizaba la gran belleza.
Ahora, náufrago en este milenio de mal gusto y violencia, siento que vivo en una pesadilla donde la degradación social y moral parece normal, y lo anormal son ciertos valores como la cultura, la cortesía y la amabilidad.
¡Vive!
Desafortunadamente, vivo una vida a duras penas, entre la desilusión y la vergüenza de mi impotencia y mi rendición ante el horror.
Vivo y solo tengo esta vida: ¡una sola! Vivir y cada día, con rigor y sinceridad, preguntarme: "¿Qué hago aquí? ¿Por qué estoy aquí?".
¿Cuál es el propósito de mi presencia, o su significado, y luego el dónde y el cómo?
Creo que se trata de dignidad, de una existencia digna.
Orgullo por nunca haber bajado la mirada, por siempre haber mirado a los ojos y más allá, a ese más allá que se siente inmenso, donde aún se puede vislumbrar una vida diferente, con un tiempo sincrónico, no asincrónico, que todavía mide mis pasos.
¡Nunca te rindas! Fue mi salvoconducto (un salvoconducto es un documento oficial o permiso de tránsito que garantiza a una persona la libertad de cruzar, entrar o permanecer en un lugar sin ser arrestada ni sufrir represalias) lo que me permitió recorrer las tierras que he visitado.
Y ahora me encuentro en la posición de alguien que no sabe cómo puede continuar la vida ni cómo puede volver a alcanzarme. Si es que alguna vez podré hacerlo de nuevo.
En realidad, es una especie de sueño, ni bueno ni malo... donde todo sucede incluso sin mi voluntad, en una secuencia dramática.
Incluso en las latitudes más remotas de este sistema, uno es alcanzado por los ecos del drama de una existencia que lucha por existir; la visión en estos sueños es la de una devastación y deshumanización
deseada, buscada y aplicada tan literalmente, que da origen y alimenta el gran deseo de escapar, de escapar de esta realidad envenenada, ¡y lucho por comprender este mundo esclavizado!
Uno podría pensar en la autanasia, o en dejarse arrastrar por la corriente de ese inmenso océano de soledad y ser llevado como una botella que contiene un mensaje.
Solo que ya no hay mar, ¡solo botellas vacías y abandonadas!
Εγώ, ο ατελής
Βιντσέντζο Καλαφιόρε
1 Ιουλίου 2026 Ούντινε. FVG-ΙΤΑΛΙΑ
«...όνειρα ξεραμένα από τη δίψα,
ψαχουλεύουμε στο σκοτάδι
και σαν τυφλοί κυνηγάμε την ευτυχία
σε κάθε πτυχή, σε κάθε σχήμα, σε κάθε πτυχή!»
Βιντσέντζο Καλαφιόρε
Όπως ακριβώς οι ζωγράφοι μπορούν να αποτυπώσουν την ομοιότητα ενός θέματος στο πρόσωπο και την έκφραση των ματιών, γιατί εκεί αποκαλύπτεται ο χαρακτήρας τους, έτσι κι εγώ βρίσκω τον εαυτό μου να εμβαθύνει στα δικά μου γεγονότα ή πτυχές, όπου αποκαλύπτεται η ψυχή μου, και μέσα από αυτά απεικονίζω τη ζωή μου.
Κάποτε ήμουν Αργοναύτης, ταξίδεψα σχεδόν μια ζωή, στις πιο μακρινές θάλασσες, βρίσκοντας χάρη και γοητεία παντού.
Ήμουν γοητευμένος από την κομψότητα της ζωής, μαγεμένος από τη μεγάλη ομορφιά.
Τώρα, ναυαγός σε αυτή τη χιλιετία κακογουστιάς και βίας, νιώθω σαν να ζω σε έναν εφιάλτη όπου η κοινωνική και ηθική υποβάθμιση φαίνεται φυσιολογική, και το ανώμαλο είναι ορισμένες αξίες όπως ο πολιτισμός και η πολύτιμη ευγένεια και καλοσύνη.
Ζήσε!
Δυστυχώς, ζω ένα είδος ζωής, μέσα στην απογοήτευση και την ντροπή της αδυναμίας μου και της παράδοσής μου σε μια φρίκη.
Ζω και έχω μόνο αυτή τη ζωή - μόνο μία! Να ζω και κάθε μέρα, αυστηρά και ειλικρινά, να αναρωτιέμαι: "Τι κάνω εδώ - γιατί είμαι εδώ;"
Ποιος είναι ο σκοπός της παρουσίας μου, ή το νόημά της, και μετά το πού και το πώς;
Νομίζω ότι πρόκειται για αξιοπρέπεια, ή αξιοπρεπή ύπαρξη.
Υπερηφάνεια που δεν χαμήλωσα ποτέ το βλέμμα μου, που πάντα κοίταζα στα μάτια και πέρα, σε αυτό πέρα από αυτό που αισθάνεται απέραντο, όπου μια διαφορετική ζωή μπορεί ακόμα να διακριθεί, με έναν σύγχρονο, όχι ασύγχρονο, χρόνο που εξακολουθεί να μετρά τα βήματά μου.
"Ποτέ μην τα παρατάς!" ήταν η ασφαλής συμπεριφορά μου (Η ασφαλής συμπεριφορά είναι ένα επίσημο έγγραφο ή άδεια διέλευσης που εγγυάται σε ένα άτομο την ελευθερία να διασχίσει, να εισέλθει ή να παραμείνει σε ένα μέρος χωρίς σύλληψη ή αντίποινα) που μου επέτρεψε να διασχίσω τις χώρες που έχω επισκεφτεί.
Και τώρα βρίσκομαι στη θέση κάποιου που δεν ξέρει πώς μπορεί να συνεχιστεί η ζωή ή πώς μπορεί να φτάσει σε μένα. Αν ποτέ μπορέσω να το κάνω ξανά.
Στην πραγματικότητα, είναι ένα είδος ονείρου, ούτε καλό ούτε κακό... όπου όλα συμβαίνουν ακόμα και χωρίς τη θέλησή μου, σε μια δραματική ακολουθία.
Ακόμα και στα πιο απομακρυσμένα γεωγραφικά πλάτη αυτού του συστήματος, κάποιος φτάνει στις ηχώ του δράματος μιας ύπαρξης που αγωνίζεται να υπάρξει. Το όραμα σε αυτά τα όνειρα είναι αυτό μιας καταστροφής και απανθρωποποίησης, επιθυμητής, αναζητούμενης και εφαρμοζόμενης τόσο κυριολεκτικά, που γεννά και τροφοδοτεί τη μεγάλη επιθυμία για απόδραση, για απόδραση από αυτή την δηλητηριασμένη πραγματικότητα, και εγώ αγωνίζομαι να κατανοήσω αυτόν τον υποδουλωμένο κόσμο!
Θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί την αυτοθανασία, ή το να αφήσει τον εαυτό του να παρασυρθεί από το ρεύμα αυτού του απέραντου ωκεανού της μοναξιάς και να παρασυρθεί σαν ένα μπουκάλι που περιέχει ένα μήνυμα.
Μόνο που δεν υπάρχει πια θάλασσα, μόνο άδεια, εγκαταλελειμμένα μπουκάλια!
I, the imperfect
Vincenzo Calafiore
July 1, 2026 Udine. FVG-ITALY
“…dreams parched with thirst,
we grope in the dark
and like blind men we chase happiness
in every aspect, in every shape, every fold!”
Vincenzo Calafiore
Just as painters can capture the likeness of a subject in the face and the expression of the eyes, because that's where their character is revealed, so too I find myself delving into my own facts or aspects, where my soul is revealed, and through them I depict my life.
I was once an Argonaut, I traveled almost a lifetime, the most distant seas, finding grace and enchantment everywhere.
I was fascinated by the elegance of life, bewitched by great beauty.
Now, shipwrecked in this millennium of bad taste and violence, I feel like I'm living in a nightmare where social and moral degradation seems normal, and the abnormal are certain values like culture and prized courtesy and kindness.
Live!
Unfortunately, I live a kind of life, amidst disillusionment and the shame of my impotence and surrender to a horror.
I live and I only have this life—just one! To live and every day, rigorously and sincerely, ask myself: "What am I doing here—why am I here?"
What is the purpose of my presence, or its meaning, and then the where and how?
I think it's about dignity, or dignified existence.
Pride in never having lowered my gaze, in always having looked into the eyes and beyond, into that beyond that feels immense, where a different life can still be glimpsed, with a synchronous, not asynchronous, time that still measures my steps.
“Never give up!” was my safe conduct (A safe conduct is an official document or transit permit that guarantees a person the freedom to cross, enter, or stay in a place without arrest or reprisals) that allowed me to traverse the lands I've visited.
And now I'm in the position of someone who doesn't know how life can continue or how life can reach me. If I'll ever be able to do so again.
In truth, it's a kind of dream, neither good nor bad... where everything happens even without my will, in a dramatic sequence.
Even in the most remote latitudes of this system, one is reached by the echoes of the drama of an existence that struggles to exist; the vision in these dreams is that of a devastation and dehumanization
desired, sought, and applied so literally, that it gives rise to and fuels the great desire to escape, to escape from this poisoned reality, and I struggle to understand this enslaved world!
One might think of authanasia, or of letting oneself be swept away by the current of this immense ocean of solitude and carried away like a bottle containing a message.
Except there's no sea anymore, only empty, abandoned bottles!
Nessun commento:
Posta un commento